۳۰ شهریور، ۱۳۹۵

آن‌چه هیچ‌کس در مورد کشتار مونیخ نمی‌خواهد بداند+ چند مقاله

 رزا: در زیر چند مقاله ی خواندنی که همین اواخر در این آرشیو بر سر موضوعات آن بحث شد. برای خواندن آن در منبع روی تیتر آن کلیک کنیم.
 آن‌چه هیچ‌کس در مورد کشتار مونیخ نمی‌خواهد بداند

مدرسه جای هولناکی ست. مدرسه جز اینکه بهترین سال‌های عمر آدم را می‌دزدد کارکردهای دیگری هم دارد، از جمله: کشتن روح کودک و بازتولید انبوه حماقت، تولید برده و ارباب. تربیت گرگ و گوسفند، دفرمه کردن روان فرد و آماده کردنش برای جذب شدن در نظم نمادینی که اسمش را جامعه گذاشته‌اند اما در واقع یک آسیاب غول‌آساست که در آن اربابان برده‌ها را به سنگ چرخان می‌بندند. هیچ می‌دانستید کلمه ی school ازریشه ی segh است که در زبان هندواروپایی به معنای تحت سلطه گرفتن و به تملک خود در آوردن است؟ از این روست که schooling در مورد رام کردن و تربیت اسب هم به کار می‌رود. فکر می‌کنید چرا بعد از گذشت بیش از ده روز پلیس هنوز حاضر نشده اسم مدرسه‌ی علی، یا آن‌طور که خودش ترجیح می‌داد بنامندش، داوید، را در اختیار رسانه‌ها قرار دهد؟ البته اسم آن مدرسه نهایتاً به رسانه ها درز خواهد کرد اما نه توسط پلیس. نهاد پلیس هیچگاه به نهاد مدرسه خیانت نمی‌کند. پلیس و مدرسه نام‌هایی گوناگون برای یک چیز هستند. اریک هریس عامل کشتار کلمباین این را می‌دانست. در لیست چیزهایی که او ازشان متنفر است پلیس و مدرسه همیشه در صدر جدولند. در یادداشتهای روزانه‌اش نوشته:
«تا به حال فکر کرده‌اید چرا به مدرسه می‌رویم؟ … برای خیلی از شما احمق‌های گه روشن نیست اما کسانی که کمی فکر می‌کنند و توی بحر قضیه می‌روند داستان را می‌فهمند. به مدرسه فرستادن روشی است که جوامع به کار م‌یبرند برای تبدیل کودکان و نوجوانان به ربات‌های کوچولوی خوب، کارگران کارخانه‌ها. به این خاطر است که در مدرسه ما را پشت میزها ردیف به دریف می‌چینند و برنامه‌ی روزانه‌ی مشخصی وجود دارد که در آن کلاس‌ها با صدای زنگ از هم جدا می‌شوند. می‌گویند می‌خواهند ما را برای جهان واقعی آماده کنند. جهان «واقعی» این‌طوری نیست. گه نخورید لطفاً. یکی از چیزهایی که ما را از سایر حیوانات متمایز می‌کند توانایی ما در فکر کردن است. پس چرا فکر نمی‌کنیم؟ مردم همین‌جوری امروز را فردا می‌کنند، تن می‌دهند به یک روتین کثافت. چرا اجازه نداریم آن‌جوری که خودمان می‌خواهیم بیاموزیم؟ چرا اجازه نداریم پایمان را بگذاریم روی میز و کمی راحت باشیم وقتی به درس گوش میکنیم؟»....
 http://meidaan.com/archive/20250

چه کسی ماشه ی علی دیوید سنبلی را در حادثه ی آموک مونیخ/ آلمان چکاند؟

 

 تن آسایی
 در جهان امروز که کار و تولید، ارزش و تنبلی ضدارزش تلقی می‌شود، افزایش سرعت زندگی امری گریزناپذیر است. از وقتی به خاطر دارم، کار ارزش تلقی می‌شد و هرکس بیشتر کار می‌کرد بیشتر مورد ستایش قرار می‌گرفت؛ بدیهی است در چنین شرایطی، هرکس در این روند خللی ایجاد کند مورد هجمه قرار خواهد گرفت و به او انگ تنبلی و بی‌مصرفی زده خواهد شد. شرایط به‌نحوی پیش رفته که حتی فرد در تعطیلات نیز باید مفید واقع شود، البته مفید با ترجمه‌ی بازده‌ی اقتصادی. در چنین دنیایی که کار بیشتر اعتبار بیشتری به همراه دارد و تمام ادارات دولتی و بانک‌ها و … فرد را بر اساس شغل و میزان کارش ارزیابی می‌کنند، صحبت از تن‌آسایی[۱] گناهی نابخشودنی است.
 http://meidaan.com/archive/19915

بیماری یا بیماری‌سازی؛ مورد بیش‌فعالی کودکان

اخیراً فرهنگ جدیدی در میان پدران و مادران با همکاری پزشکان و روانپزشکان حول مفهومی به نام «بیش‌فعالی –عدم تمرکز کودکان» شکل گرفته و به سرعت گسترش یافته است. در این فرهنگ، پزشک، کودکی را که در یادگیری دروس یا انجام تکالیف مشکل دارد، به حرف معلم و پدرومادر بی‌توجه است و بیشتر دوست دارد بازی کند، بررسی کرده، نشانه‌هایی در او مشاهده کرده و به پدر و مادر او می‌قبولاند که کودک بیش‌فعال است و پدر و مادر هم به این ترتیب همین را به کودک می‎قبولانند و سپس همگی با کمک داروهایی همچون ریتالین (متیل فنیدات) اقدام درمانی را آغاز می‌کنند.
 موضوع این مقاله برخورد پزشکی و دارویی با پدیده‎ای است، که در بیماری دانستن آن تردیدهایی وجود دارد....
 http://meidaan.com/archive/19024

ایدئولوژی علم را از بین می برد/ ایدئولوژی استالینی و ماجرای لیسنکو

لوران گراهام در کتاب خود «تاریخچه علم در شوروی و روسیه» به بررسی تلاش های سران شوروی برای تولید علمی ایدئولوژیک می پردازد. این کتاب که به یکی از آثار کلاسیک در تاریخ و فلسفه علم تبدیل شده است به خوبی نقش مخرب ایدئولوژی برای نهادهای آکادمیک و علم را نشان می دهد. در ادامه، خلاصه‌-ترجمه‌ای از این کتاب را بخوانید.
استالین از ماتریالیسم دیالکتیکی به عنوان سلاحی برای کنترل و سرکوب دانشمندان در شوروی استفاده می‌کرد. اگر دانشمندی به واسطه پژوهش‌هایش برچسب «ایدئآلیست» یا «بورژوا» می‌خورد، مورد بازرسی قرار می‌گرفت، جایگاه علمی وی از بین می‌رفت و در نهایت اخراج می‌شد. پیش از پاکسازی دهه‌ 30 ماتریالیست دیالکتیکی اصیل بودن آسان‌تر بود. اما پس از این دوره و شکنجه و تبعید بسیاری از دانشمندان و غیردانشمندان توسط پلیس مخفی، ایدئآلیسم و صداقت مارکسیسم در شوروی با هم از میان رفتند. البته پیش از این دوره هم ماتریالیست‌های دگم و پس از این دوره هم دانشمندان واقعی وجود داشتند که واقعا به مارکسیسم به عنوان یاری‌گری برای علم نظر می‌کردند. دانشمندانی هم بودند که در دوره استالین بدون توجه به جنبه‌ علمی کارشان موجب دگماتیک شدن مارکسیسم در شوروی شدند. تاثیرات این دوره هنوز هم در روسیه از میان نرفته است. معروف‌ترین نمونه این امر لیسنکوئیسم در علم ژنتیک است. لیسنکوئیسم افراطی‌ترین نمونه‌ی دگماتیسم فلسفی و سرکوب سیاسی در زمان استالین است. https://www.tribunezamaneh.com/archives/102799

رزا: در صورت داشتن کتاب زیر لطفن نسخه ی دیجیتال آنرا تهیه کنید و به آدرس بلاگ بفرستید. 
 rosaroshan2012@gmail.com
و یا لینک دانلود آنرا در کامنتها بگذارید. چوخ ممنون
کتاب از نشر جبهه ملی (در خارج) قبل از انقلاب می باشد.

شورشگری‌


شورش‌گری/ [نهضت آزادی ایران(خارج از کشور)].
‏مشخصات نشر:[بی‌جا: بی نا‏‫، ۱۹۶۷‬‏‫= ۱۳۵۲].‬
‏مشخصات ظاهری:‏‫و ، ۲۳۳ ص.‬
‏شابک:‏‫۱۱۰ ریال‬‬
‏وضعیت فهرست نویسی:برون‌سپاری
‏يادداشت:عنوان روی جلد.
‏موضوع:آنارشیسم
‏موضوع:فتنه و فتنه‌انگیزی
‏موضوع:آن‍ارش‍ی‍س‍م‌ ک‍م‍ون‍ی‍س‍ت‍ی‌
‏شناسه افزوده:نهضت آزادی ایران‏‫ (خارج از کشور)
‏رده بندی کنگره:‏‫‬‭HX۸۳۳‭‏‫‫‭‬‭‭/ش۹ ۱۳۵۲‬
‏رده بندی دیویی:‏‫‭۳۳۵/۸۳
‏شماره کتابشناسی ملی:‎۱‎۶‎۰‎۹‎۸‎۳‎۹


راز معمای عجیب سبیل گذاشتن زنان قاجار برملا شد/اسنادی که نشان می دهد این مرد آنها را مجبور به اعمال برخلاف میل خود می کرده است
  سیبیل نماد زیبایی‌ بوده، کشیده میشده نه بخاطر اینکه ناصر الدین شاه رو خوشحال کنه. بلکه به خاطره نرم‌های اون زمان بوده تحت تاثیر روابط جنسیتی متفاوت با نرم‌های الان ..... :که میتونید تو کتاب دکتر نجم آبادی بخونید "Women with mustaches and men without beards" 

یکجایی خوندم که اینها زنان دربارن که چهرشون رو این شکلی میکردن،یسری عکس زنان عادی بود که چهره هاشون معمول و بدون دستکاری بودن.دراصل نتیجه گیریش این بوده که زنان دربار ازین کارا میکردن،نه مردم عادی

۲۵ شهریور، ۱۳۹۵

نه آنجلینا جولی و نه دختر چگوارا! آسیه یکی از بیشماران در روژاوا


رزا: دیروز داشتم پُست یک فدایی سابق/ آنارشی کنونی را اینجا می خواندم که آسیه را مثلن به عرش هم برده بود با عنوان «دخت چگوارا»ی مرحوم! همانطور که قبلن نوشتم، آنارشی بدون فمینیسم یعنی «کیر». حال متاسفانه نویسنده اگرچه با کُس هم زاده شده، اما داخل جمجمه را که بشکافی اما یک جفت خایه می یابی!

همان ورژن ضد زن (من خواهرم/ من مادرم/ همسری صادقم! من یک زنم! مرضیه اسکویی)
معلوم نیست که این «کنیزکان مردان» چگونه بعد از متلاشی شدن سازمانهای مردمحورشان به آنارشی پیوسته اند؟ 
فرهنگ ارتجاعی حتی آنارشی اش هم مرتجع است...
همان دکان کله پاچه که ادعای حمایت از حیوانات را نیز بدوش می کشد!

آسیه و مبارزان روژاوا را به اسپرم چگوارا نسبت دادن در این زمانه تنها از ارتجاع مردسالاران بیرون آمده، همانگونه که سیستم با آنجلینا کردنش، آسیه را هالیوودی می کند. هر دو روی سکه!

این آنارشی "گیاهخوار" است اگرچه که هر روز دنبه میریند....




 ادامه و منابع اینجا

۱۱ شهریور، ۱۳۹۵

پٌشت جبهه ی هیئت مرگ را هم "مدال افتخار" بدهید!


مدال افتخاری برای آقای پورمحمدی

رزا: در تاکسی هستم. دهه 60 است. همشاگردی زیبایم سوار میشود، با ماچ و روبوسی. زیر ابرویش را برداشته و می گوید نامزد کرده و الان هم اما نامزدش در زندان است!
با هم به اجبارش جلسات پرسش و پاسخ توده ایها را میرفتم!
توده ایست؟
 نه! اشتباهی گرفتن و همین روزها آزاد می شود! اکثریتی؟ جناح چپی! (مصطفی مدنی)
خودم را جمع و جور می کنم. ("جنده" اکثریتی! )
همه ی سوالها را با "تقیه" جواب میدهم! راننده می گوید: خانم میدان فردوسیه! پیاده نمی شید؟ می گویم: ببخشید اگر توپخانه میروید من هم می آیم؟! "جنده اکثریتی" می پرسد: توپخانه برا چی میری؟ می گویم: باید وسایل ساختن رقص نور بخرم! قراره دیسکو راه بیندازیم برای تولد! میخندم، می خندد. راستی اون فلانی را هنوز می بینی؟ نه! هنوز اقلیتیه؟ نه فکر نکنم! گویا ازدواج کرد، رفت شهرستان! تلفنش را میدهد و پیاده می شود.
توپخانه پیاده می شوم. سه راهی ها را تهیه کرده و کاغذ استنسیل گیر نمی آورم. برگشتنه هم تاکسی می گیرم، پیاده میشوم. چادرم را در خیابان فرعی توی کیفم می چپانم.
می روم توی صف تلفن. می پرسد چه خبر؟ پلاستیک سه راهی ها را توی کیفش زیر چادر می چپاند. چشمانش از فرط گریه خونین شده. بهش می گم: تو این آفتاب عینک دودی نمی زنی؟ به زور می خندد. نوبت تلفنم را با پول خوردهامو بهش می دهم. وقت کم است. دوباره برمی گردم تو کیوسک تلفن. تاس طلا و زنجیرش را از گردنم باز کرده، توی مُشتش می گذارم. تو بیشتر به شانس احتیاج داری، لازمت می شود! می دانم که دیگر نمی بینمش. می داند که دیدار آخر است. 
به شهرستان میروم. پای چوبه ی دار میرود؟
سه دهه گذشته و من به این کاریکاتور زل زده ام!
چه بی مُسما؟! چه با مُسما!
اعدامی را بپای همدیگر به دار کشیده اند. شاید روزی مثل پورمحمدی، تصویر فرخ نگهدارها را با همین "مدال افتخارش" کاریکاتور کنیم؟ فعلن هنوز پٌشتشان قرص است! تازه خودشان صاحب عزای کُشتار67 هم هستند!
توی سایت یکی از همینها، اینجا دنبالش می گردم. سالها است که می گردم دنبالش. هنوز هم قبول ندارم زنده نباشه!
اینجا اما همه رقمی اعدامی "چپ" می بینی از پیکار تا اکثریتی! همه ی خط 2! همگی دست در دست هم خواهان به زیر کشیدن پور محمدی ها!؟ خلخالی و لاجوردی  البته سالهاست که مُرده اند و کسی هم دیگر بیاد نخواهد آورد، اینها کاندیداهای مقبول اکثریت و حزب توده بوده اند!
آنها که صدای پای فاشیسم را نشنیدند، عاقبت نیز زیر چکمه هایش له شدند... برای فاشوها جاسوسی ما را (با رهنمود سازمانی) کردند، وصیت نامه نوشتند و *کماکان شکنجه و اعدام را به باندهای "ضد انقلاب" و "گروهک‌های" سیاسی نسبت دادند...
رژیم آنها را به پای قربانیان شان دار زد! 

در خلوت ِ روشن با تو گریسته‌ام
برای ِ خاطر ِ زنده‌گان،
و در گورستان ِ تاریک با تو خوانده‌ام
زیباترین ِ سرودها را
زیرا که اغلب مرده‌گان ِ این سال
عاشق‌ترین ِ زنده‌گان بوده‌اند
برخی نیز
گماشتگان فاشیسم!

* در این میان اما مواجه با چند روایت و اثر بازماندگان بیش از سایرین اصلانی را برافروخت یا در ذهنش ماندگار شد. این نویسنده نامه واپسین فرزین شریفی را یکی از «تراژیک‌ترین» آثار می‌خواند. فرزین روز ۵ مهر ماه ۱۳۶۰ به عنوان هوادار سازمان اکثریت از محل کارش به خیابان آمد و به اتهام شرکت در تظاهرات مجاهدین بازداشت شد. او هرچه گفته بود تنها برای تماشا به خیابان آمده و هودارا خط امام و انقلاب است، نشنیده گرفته شد و ۱۲ ساعت بعد به او گفتند وصیت‌نامه‌اش را بنویسد. در این نامه اعدام او به باندهای "ضد انقلاب" و "گروهک‌های" سیاسی نسبت داده و سپیده‌دم ششم مهرماه اعدام شد.

جواد قاسم آبادی:  فرزین شریفی در هفتهء آخر خردادماه 1360 در منطقهء کالج تهران هنگامی که در پیاده رو شاهد حملات مزدوران متشکل بوسیلهء "حزب جمهوری اسلامی"؛ تحت نام "حزب الله" دستگیر می شود . منصور عدالت یکی از شاهدان ِاین دوران است . او از دستگیر شدگان همین درگیری ها در وسط خیابان اسلامبول سر خیابان لاله زار می باشد . این شاهد می گوید که مانند همهء وابستگان "سازمان مجاهدین خلق ایران" با درک مشخصی که از ضد آزادی و ضد مردمی بودن این رژیم داشته است از دادن نام خویش پس از دستگیری خودداری می کند . از آنجائی که اطلاعات زندهء سازمانی داشته است و بایستی آزاد می شده است بر مبنای شعار "النّجاه فی الکذب" با محمل یک کارگر "احساساتی" ؛ حسن افراسیاب که به اشتباه دستگیر شده است ؛ پس از گذراندن "بازجوئی های مقدماتی اسلامی" در کمیتهء خیابان "کندی" ، به کمیتهء مستقر در "وزارت اطلاعات" منتقل می شود . این شاهد بوسیلهء "برادران اطلاعات سپاه" در وزارتخانهء اقای داریوش همایون با مشت و لگد و ضربات قنداق تفنگ از ساعت 3 بعد از ظهر تا 8 شب "تخلیهء اطلاعاتی" می شود و چون "نم پس نمی دهد" ، نیمه جان در خیابان بوذرجمهری رها می شود . این شاهد با نداشتن توهم نسبت به ماهیت این نظام از تخته شلاق و مرگ رهائی می یابد و امروز هنوز در بین ماست .  اما فرزین ما با درک دیگری از ماهیت این رژیم که رهبران سازمان اکثریت  و شخص شما (فرخ نگهدار)؛ و شاید حتی خودش ؛ از مبلفین آن  بودید ، نام و وابستگی سازمانی خود را  کاملا اعلان می کند و درست به همین دلیل به عنوان یک کمونیست و از مسولین نشریهء "کار" شناخته می شود و به جوخهء اعدام سپرده می شود.
منصور عدالت در خط "سازمان مجاهدین خلق ایران" است ، "تقیه" می کند ، محمل می سازد ، سراپا دروغ می گوید و زنده می ماند اما این فرزین ِشریف ما بر مبنای یک "توهم" که از طرف شما و رهبران سازمان اکثریت بدان دامن زده شده است ؛ "ضد امپریالیست و مردمی" دانستن ِحاکمیت مذهبی در ایران ؛ "حقیقت" را می گوید ، بجوخهء اعدام سپرده می شود و دیگر امروز در بین ما نیست . من به تنهائی از این قبیل داستان های واقعی بسیار برای شهادت و ثبت در تاریخ دارم . مسول دامن زدن به چنین توهماتی ؛ در سطح جامعه ؛ در رابطه با ماهیت این نظام و این چنین قربانی شدن فرزین هائی این چنین شریف در آستان ِاقتدار ِتمامیت گرای این نظام ِواپس گرای قرون وسطائی کیست ؟

مرتبط:
لئون تروتسکی: ۷۶ سالگرد قتل / آرام نوبخث و امید علیزاده
رزا: تروتسکی قبل از مقتول شدنش، سالها قاتل بود...

اعضاي هيئت مرگ در سال ٦٠و٦٧ چه كساني بودند؟
رزا: همکاران هیئت مرگ را نیز افشا کنید!

نا مرتبط!
عاشق‌ترین ِ زنده‌گان
کلیپ "چریک و سنجاب"  تقدیم به رفقای فمینیسم/ آنتی فاشیسم!

۱۰ شهریور، ۱۳۹۵

۲۹ مرداد، ۱۳۹۵

نوار جلسه مخفی منتظری با هیئت مرگ!

رزا: هفته ی پیش با افشای نوار گفتگوی "دوستانه" ی منتظری ولیعهد رژیم اسلامی با هیئت مرگ گماشتگان خمینی همه شوکه شدیم...
نوار افشا شده را در اینجا گوش کنیم:
https://soundcloud.com/bbcpersian/1367a

بهترین متنی که خواندم از شهاب برهان بود اینجا و  اینجا
کامنتهایی هم رد و بدل شدند در پُست قبلی اینجا
برخلاف نظر برخی که اکنون باز بقیه را برای انتخاب بین بد و بدتر هُل می دهند، فکر می کنم اگر به اکنونِ رژیم بپردازیم، گرافیتی کنونی دقیقن ما را با همین اکنونِ رژیم مواجهه می کند.
پیش نرفته ایم.
تنها فرو رفته ایم
بهوش باشیم وقتی ضحاک کودکانمان را کماکان می آویزد...

ارزش نوار صوتی آیت الله منتظری در چیست؟

  شهاب برهان

نوزدهم مرداد 1395 نوار صوتی دیدار آیت الله حسینعلی منتظری با اعضای کمیته مرگ منصوب خمینی برای قتل عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ منتشر شد. این سند را از دو لحاظ می شود بررسی کرد: یکی از لحاظ نفس افشای نوار؛ و دیگری از لحاظ محتوای آن یعنی مخالفت آیت الله منتظری با آن قتلعام. 
الف - ارزش افشای نوار.
- این نوار به دست کسانی فاش می شود که بیست و هشت سال آن را  پنهان کرده بودند . همین کافی است تا بدانیم که دلیل افشاگری امروز، عشق به حقیقت گوئی به مردم نیست.  می توان مطمئن بود که این برگی بوده که در پوکر کثیف منازعات باندها و جناح های رژیم روی میز زده شده است. چه هدفی از این کار در کار بوده است، نمی دانم ولی از آنجا که خیلی از این موضوعات سال ها پیش در خاطرات منتظری منتشر شده بود و نامه های منتظری به خمینی و فرمان خمینی هیچکدام برای کسی تازگی نداشت، احتمالا در فضای تنش های سیاسی امروزی درون رژیم،  تصفیه حساب های باندی با اعضای کمیته مرگ و از آن طریق با دستگاه ها و جریانات خاصی در نظر بوده است که من از آن ها آگاهی ندارم. تنها می توانم بگويم که اگر افشای سخنان آن آیت الله عظما می توانست بخشی از اصلاح طلبان را به دست برداشتن از توجیه جنایتکارانه یا سکوت تبهکارانه شان در قبال آن جنایت عظما وادارد؛ و یا دست کم بخشی از مردم خوشباور به اصلاح این رژیم را از توهم دور کند؛ و یا اگر زبانم لال این افشاگری بعنوان مدرکی غیر قابل تردید در اثبات جنایت رژیم اسلامی علیه بشریت به سرتیتر اخبار در تلویزیون ها و رسانه های "حقوق بشری " دنیا تبدیل می شد، ارزشی بر این افشاگری مترتب می بود!
ب -  ارزش مخالفت آیت الله منتظری
 منتظری غالباً بخاطر سماجت در مخالفت با آن قتلعام و گذشتن از مقام سیاسی، مورد ستایش قرار گرفته است و می گیرد. از او بعنوان کسی که در میان رهبران رژیم شرف داشت یاد میشود.  با آن که منتظری یکی از مرتجع ترین تاریک اندیشان عمامه به سر و همدست و همداستان سالیان سال جنایت و آزادی کشی رژیم اسلامی بوده است، من منکر علو طبع و شرف فردی او نیستم که از مقام دست شست، اما فکر می کنم در ارزیابی از مخالفت منتظری نباید او را تنها با معیار اخلاق فردی سنجید. من این پرسش را از خودم می کنم که مخالفت منتظری چه ارزش انسانی و چه ارزش اجتماعی - سیاسی داشت؟
 میدانیم که منتظری با کشتارهای اوائل انقلاب، با کشتار های گسترده ی سال۶۰ مخالفتی نکرد. مخالفت او با قتل عام ۶۷ همانطور در نوار گفته و در خاطرات اش هم تاکید کرده است، از بیگناه کشی بدون برگزاری دادگاه بوده است. او برای این مخالفت، دو دلیل اقامه می کند: یک: رژیم و خمینی بدنام می شوند؛ دو: « من اگر زودتر از آقای خمینی مُردم، جواب خدا را چه بدهم؟ ». در قاموس منتظری، مساله ای به نام مسئولیت در قبال انسانیت و جامعه مطرح نیست، نظام چه می شود و مسئولیت فردی من در پیشگاه خدا چه می شود.  منتظری به همان دلیل با این قتل عام مخالفت می کند، که میرغضب های مجری  آن، لازم اش می دانند:  دلسوزی برای آبروی خمینی و رژیم اسلامی. هر دو طرف مسئولیت را به گردن خمینی می اندازند . فرق شان در این است که مجریان فرمان اش را اجرا می کنند؛ منتظری در پیشگاه الهی از خود سلب مسئولیت می کند. هر دو طرف از بعد انسانی و اجتماعی تهی اند. صد البته در مقایسه با مخاطبین اش و نیز خمینی، منتظری فردی با وجدان و شریف است اما وجدان اش ایمانی و شرف اش فردی است. منتظری وقتی این صحبت ها را با اعضای کمیته مرگ می کرد خوب آگاه بود که آنان با ارشاد او از اجرای فرمان خمینی سرپیچی نخواهند کرد. آگاهانه داشت مدرکی برای برائت خود اش فراهم می کرد. صراحتاً هم می گوید من گفتنی را به شما گفتم حالا خودتان می دانید. او بطور جدی قصد جلوگیری از این قتل عام را نداشت که اگر می داشت، زمانی که همین نوار ضبط شد آن را منتشر می کرد و جامعه را خطاب قرار می داد. خاطرات اش را که بعد از پوسیدن اجساد زنده و نیمه جان کشته شدگان منتشر شد، در بیانیه ای چند سطری و افشاگر و دعوت به اعتراض و ممانعت اجتماعی از آن فاجعه منتشر می کرد. او در همین نوار می گوید: « من اگه به خاطر شخص امام و انقلاب نبود نامه‌ام را پخش می‌کردم. میدونید چقدر به نفع دشمنان بود؟ ».اگر او سر سوزنی وجدان انسانی می داشت، انسان ها و اگر مسئولیت اجتماعی سر اش می شد، جامعه را در جریان می گذاشت و پیه شرف انسانی و مسئولیت اجتماعی را به تن می مالید. اما او ترجیح داد قتل عام صورت بگیرد، و فقط او در پیشگاه الهی برای این مورد معین بی گناه باشد و مدارکی کتبی و صوتی هم برای تبرئه ی تاریخی فرد خود اش برای مردمانی تدارک ببیند که  در دوره های سر خوردگی از آخوند و حکومت اسلامی بدانند ولی فقیه خوب و رژیم اسلامی خوب یک کابوس نیست و سالیان سال می توان به " لیست امید" هائی امید بست و به دکتر آیت الله های شریف تر از آیت الله های بی شرف.
البته که آیت الله منتظری با خمینی و اعضای کمیته مجری فرمان قتل عام او فرق هائی داشت. در همین نکوهش اعدام بخاطر مخالفت عقیدتی، اعدام محکوم به حبس بدون ارتکاب جرم تازه و بدون محاکمه، اعدام زن، اعدام زن بار دار، اعدام هواداران بخاطر ارتداد رهبران، مجازات در بندان بخاطر محاربه ی بیرونیان و ... اینگونه تفاوت ها را در حرف های نوار صوتی می شود دید. اما او به مخالفت در خفا اکتفا کرد. به اعضای کمیته مرگ می گوید « لا اقل در ماه محّرم این کار را نکنید»! حرمت محرم برایش مهم است و نه حرمت انسان. او از فاجعه خبر داشت. خوب می دانست که با نامه نگاری به خمینی و نصیحت جلادان نخواهد توانست جلو آن را بگیرد، اما مثل خود همان ها، مثل خاتمی و روحانی و امثال آن ها از وجدان انسانی و مسئولیت اجتماعی تهی بود، فاجعه را پنهان کرد و مسکوت گذاشت تا مبادا رژیم قصابان اسلامی تضعیف شود. او می دانست و می دید که خمینی بقول خودش در نوار، « سفاک خونریز و هتاک» است اما همین سفاکی و خونریزی و حتاکی را به خیال خود اش از مردم پنهان کرد چون: « من بیش از همه به فکر حیثیت حضرت امام و چهره ولایت فقیه می‎باشم».
من تفاوت ها و ارزش های فردی را در تصمیم منتظری و در صحبت های شفاهی و در خاطرات اش تشخیص می دهم اما هیچ نشانی از وجدان انسانی و مسئولیت اجتماعی در آن سراغ نمی کنم.
او از فاجعه قبل از وقوع اش آگاه بود و آن را از مردم کتمان کرد تا کار از کار بگذرد. او می توانست اقدام انسانی و سیاسی کند و نکرد. آیت الله منتظری خواست حقیقت را افشا کند، اما تنها زمانی که کار از کار گذشته باشد تا مبادا کبریای خمینی سفاک و خونریز و اعتبار نظام ولایت فقیه که خود او نظریه پرداز اش بود،  آسیب ببیند. برای او کافی بود خود اش برائت پیدا کند چه در پیشگاه تاریخ و چه در پیشگاه الهی.  این مخالفت منتظری زمانی ارزش انسانی و اجتماعی می داشت که نه جلادان را در پچ پچه ی خلوت برای ثبت در تاریخ، بلکه انسان ها و جامعه را پیش از وقوع جنایت خطاب قرار می داد. اما او همانقدر از آن ها می ترسید که از خدایش! این نوار صوتی ارزش افشاگری ندارد. افشاگری می بایست به هنگام وقوع فاجعه صورت می گرفت. آیت الله منتظری با این قتل عام معین مخالف بود ولی حقایق داغ را در زیر خاک سرد پنهان کرد، همچنان که سفاکان و قصابان، جسدهای گرم قربانیان را.

۱۵ مرداد، ۱۳۹۵

چه کسی ماشه ی علی دیوید سنبلی را در حادثه ی آموک مونیخ/ آلمان چکاند؟


رزا: شرح حمله به جوانان توسط علی دیوید سنبلی اینجا و اینجا
عکس 18 سالگی علی داوید سنبلی
این پُست در جواب دوستانی است که ابراز همدردی من را زیر سوال بردند. آنهایی که علی دیوید را یک فاشیست بلفطره و ضد خارجی (ضد تُرک/ عرب) و آریایی و هم زادروز هیتلر معرفی کرده اند و در کامپیوترش نیز خیلی مطلب در همدلی نژادپرستانه بیرون کشیدند. از نظر من این "علی" ها بدلیل وجود جو نژادپرستانه ی موجود اسمشان را به محض 18 ساله شدن (به داوید که یهودی هم است) عوض می کنند.
اگر علی دیوید سنبلی راسیست و ضد خارجی بود، چرا آلمانی کُشته؟ حداقل یکنفر پسر 18 ساله ی آلمانی در بین قربانیان است. در ویکیپدیا اعلام شده که دو نفر ازقربانیان آلمانی می باشند.
چند نفر از زخمی های مرکز خرید المپیا آلمانی بوده اند؟ اعلام نشده.
چرا علی سنبلی 18 ساله از جوانان نفرت داشته، چرا؟
چرا دختران به صورت او ماتیک مالیده و روانه ی خانه اش می کنند؟ با توجه به شکایت علی و والدینش به پلیس بدلیل موبینگ در مدرسه (دو بار، یکبار در سال2010 یعنی در 14 سالگی علی و یکبار در 2012 یعنی در 16 سالگی علی دیوید) چرا به شکایت خانواده رسیدگی نشده و موبینگ علی در مدرسه ادامه یافته؟
چرا بیماری احتمالی سندرم کلاین‌فلتر علی توسط پزشکان معالجه ی هورمونی نشده و او را به روانخانه و تراپی فرستاده اند؟ (به عکس 18 سالگی علی دیوید توجه کنید)
به گفته پلیس جسد فرد مهاجم (علی دیوید سنبلی) یک کیلومتر آنطرف تر پیدا شده . آیا کسی که یک کیلومتر فرار می کند تا دست به خودکشی  زند ؟ چرا بلوز جسد علی دیوید آبی روشن است، در حالی که در فیلم کُشتار جلوی درب مکدونالد و در فیلم پُشتبام پارکینگ ماشینها بلوز مشکی به تن دارد؟ چرا قبل از خودکُشی لباس عوض کرده؟
و چرا های دیگر را درهمین بلاگ  اینجا بخوانیم!

فیلم مخابره شده ی حمله علی دیوید سنبلی را به جوانان در جلوی درب ورودی مکدونالد را ابتدا با هم ببینیم:
False Flag 22.07.2016 München Analyse aus Österreich

۰۲ مرداد، ۱۳۹۵

تسلیت به مادران قاتل/مقتول واقعه ی مرگبار مرکز خرید مونیخ/ آلمان

رزا: پسرک جوان سالهاست که در جهان مجازی قهرمانش قاتل نوجوان سال 2009 است، که 15 نفر از همشاگردی هایش را کُشته.
سالها در بازی کامپیوتری، به مغز همشاگردی شلیک می کند. دیروز او خود دست به اقدام میزند و به فروشگاه زنجیره ای مکدونالد میرود. با فیسبوک همه ی دشمنان/دوستانش را به آنجا دعوت کرده.
با لباسی سراپا مشکی و کوله پشتی قرمز، داوود/ دیوید جلوی در، با تپانچه ای پر از گلوله های مرگبار به سر جوانان/نوجوانان شلیک می کند.
در پارکینگ فروشگاه متواری شده و با مرد تُرکی که با لهجه به او فحش می دهد: تُرک گوه، من آلمانی هستم...
بعدن یک کیلومتر آنطرف تر آخرین گلوله را برای خود صرف می کند تا باز در بازی های مجازی، قهرمان نسلهای پس از خود شود.
آنها که در آپارتمانهای تنگ زندگی می کنند. بدلیل تبار خارجی در فقرند.
نسلی که خود را آلمانی می داند اما به هویت ایرانی/آلمانی، کُرد/آلمانی، تُرک/آلمانی...
با قرص ریتالین مدرسه را دوام آورده.
نسلی بدون عشق. نسلی بدون همشاگردی. نسلی بدون حتی یک دوست... نسلی تنها...
وقتی عشق نباشد، جایش را نفرت پر می کند.

من برای مادرش و مادران همشاگردیهایش دلم می گیرد.
ما اشتباه کرده ایم.
نخواستیم/نگذاشتیم که به هم جوش بخوریم/ بهم جوش بخورند.
کودکانمان را نفله کرده ایم و خود مجازات شده ایم.
باشد که این خون روی سنکفرش چشمانمان را باز کند برای همبستگی
برای ایجاد تغییر
برای عشق
تا جوانی نخواهد مغز جوان دیگری را نشانه برود.


عامل تیراندازی در مونیخ یک جوان ۱۸ ساله بوده است

در جریان تیراندازی در مرکز خرید المپیای مونیخ دست‌کم ۱۰ تن کشته و ۱۶ نفر دیگر زخمی شده‌اند. فرد مهاجم یک جوان ۱۸ ساله آلمانی- ایرانی بوده که کشته شده است. انگیزه مهاجم از دست‌زدن به این کشتار هنوز روشن نیست.
شمار قربانیان تیراندازی در مرکز خرید اولمپیک، واقع در شمال غربی شهر مونیخ آلمان به ۹ نفر رسید. فرد مهاجم نیز کشته شده است. به گفته رئیس پلیس مونیخ در این تیراندازی ۱۶ نفر زخمی شده‌اند که حال سه نفر از آنها وخیم است.
پلیس مونیخ حوالی ساعت دو بامداد شنبه اعلام کرد که مهاجم یک جوان ۱۸ ساله ایرانی-آلمانی بوده و از سال‌ها پیش در مونیخ زندگی می‌کرده است. به گفته پلیس جوان مهاجم سابقه جنایی نداشته و برای پلیس کاملا ناشناخته بوده است.
در گزارش‌های نخستین تعداد مهاجمان سه نفر اعلام شده بود. اما رئیس پلیس مونیخ گفت به نظر می‌رسد که مهاجم به تنهایی دست به حمله زده است. نام و هویت کامل مهاجم نیز هنوز فاش نشده است.
هنوز روشن نیست که فرد مهاجم خودکشی کرده یا بر اثر شلیک پلیس کشته شده است. پیشتر گفته شده بود که او خودکشی کرده است.اما پلیس اکنون می‌گوید تحقیقات در این باره هنوز ادامه دارد. هم‌چنین گفته می‌شود که جسد مهاجم در یک کیلومتری محل حادثه پیدا شده است.
مقام‌های پلیس مونیخ در نخستین ساعات پس از تیراندازی در مرکز خرید اولمپیک از احتمال "انگیزه تروریستی" در پس این کشتار سخن گفته بودند، اما بامداد شنبه اعلام شد که انگیزه مهاجم هنوز ناروشن است و تحقیقات در این زمینه ادامه دارد.
مقام‌های پلیس بایرن هم‌چنین گفته‌اند که تاکنون شواهدی پیدا نشده که نشان دهد حادثه مرکز خرید اولمپیک مونیخ انگیزه‌ی اسلام‌گرایانه داشته است.

München-Amokläufer hieß Ali David Sonboly